Kobiety — Amnestia

„Amnestia” jest bez­czelna i bez­kom­pro­mi­sowa. Nic bar­dziej zaba­wo­wego, tanecz­nego, melo­dyj­nego. Na par­kiet, na plażę, na rower, wrotki, łyżwy, na dosko­nałe popołudnie.

W recen­zjach można się spo­tkać z opi­nią, że to naj­le­piej wypro­du­ko­wana pol­ska płyta od paru lat. To prawda, nie pamię­tam, żeby coś kra­jo­wego brzmiało aż tak ładnie, spój­nie i było aż tak nie­schrza­nione. Super. I zarzuty jesz­cze są, ze strony inter­nau­tów, że tek­sty głu­pawe. Wydaje mi się, że część inter­nau­tów nie poła­pała się w kon­wen­cji. Teksty są prze­piękne, poetyc­kie, aż — jak widać — zda­rza się, że ktoś nie zauważy przy­mru­żo­nego oczka. Powiedziałbym, że w Starym Testamencie też język jakiś dziwny i dużo powtórzeń.

Trzecia płyta Kobiet bowiem do szpiku kości, do dna i do gruntu osa­dza. Odsądza słu­cha­cza od czci i wiary, jest bez­czelna i bez­kom­pro­mi­sowa. Nic bar­dziej zaba­wo­wego, tanecz­nego, melo­dyj­nego. Na par­kiet, na plażę, na rower, wrotki, łyżwy, na dosko­nałe popo­łu­dnie. Do dokład­nego, inten­syw­nego słu­cha­nia sam na sam z gło­śni­kami. Coś się dzieje na tej pły­cie dobrego i nowego, można więc bez obaw powie­rzyć jej swój ranek, połu­dnie albo wie­czór. Albo wszyst­kie te rze­czy. Nie ma nudy. Z Polski, i nudy nie ma? No. Tak jest. Melodie się przy­cze­piają razem z tek­stami, ma to w sobie urok podwór­ko­wych wyli­cza­nek, które nawet jeśli dłu­gie, każdy z nas, dziś umie­ją­cych już czy­tać i pisać ludzi, jako dziecko zapa­mię­ty­wał bez pro­blemu na całe życie. Właśnie dla­tego, że wyli­czanki były pro­ste w sło­wach i ryt­mie, że miały melo­die wpa­da­jące w ucho głę­biej niż Beatlesi. I przede wszyst­kim dla­tego, że koja­rzyły się z zabawą, bez­tro­ską. Na tym polega też przy­cze­pia­nie się melo­dii Kobiet, obez­wład­niają one po pro­stu swoją zaba­wo­wo­ścią. A jak na kon­cer­tach to żre! W końcu po to są kon­certy, żeby się bawić.

strona zespołu, myspace

ocena: 9/10, na kolana.